Burning Aegean - Η αφήγηση (Μέρος 2ο)

Η πρώτη κρίση

Οι Τούρκοι commanders προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με τη φρουρά των S-400.

Μάταια όμως....

Ακούσαμε στον ασύρματο ενός νεκρού αξιωματικού τουρκικές φωνές. Ξέραμε ότι θα έρθουν.

Τέσσερα λεπτά αργότερα ακούστηκε ο ήχος που δεν θέλαμε να ακούσουμε:

Ένα ελικόπτερο από τα ανατολικά.

Και μαζί του, δύο τουρκικά zodiac από νότια.

Έπρεπε να πάρω μια απόφαση.

Έπρεπε να κερδίσω χρόνο.

Αν μας έβρισκαν, θα είχαμε εμπλοκή...

Και εμπλοκή σήμαινε πόλεμος.

Έδωσα εντολή στον Γιάννη:

«Alpha, απαγκίστρωση. Τράβα τους μακριά.»

Ο Spearo δεν δίστασε ούτε μισό δευτερόλεπτο. Άνοιξε ταχύτητα προς τα Eλληνικά νερά.

Το ελικόπτερο τον είδε. Και σαν η μοίρα να μας έκανε την χάρη, έστειλε και τα δύο τουρκικά zodiac πίσω του.

Η Bravo έμεινε πίσω, κρυμμένη σε μια βραχονησίδα. Αθέατη. Αθόρυβη. Ακίνητη...

Η καταδίωξη της Alpha

Ο Γιάννης με την ομάδα του έτρεχε για τη ζωή του...και για τη δική μας.

Το ελικόπτερο από πάνω του, με τα φώτα καρφωμένα πάνω στην Alpha.

Τα δύο τουρκικά zodiac, με διπλάσια σχεδόν δύναμη κινητήρα έκλειναν σιγά σιγά την απόσταση.

Ο Spearo κατάλαβε τη διαφορά δύναμης που είχαν τα τουρκικά zodiac.

Έδινε εντολές:

«Όχι γκελ δεξιά–αριστερά. Θα τους φέρουμε πάνω μας.»

Σε λιγότερο από τρία μίλια θα έμπαινε σε Ελληνικά νερά. Εκεί τον περίμενε η Ελληνική ακταιωρός.

Οι Τούρκοι άνοιξαν πυρ στα 100 μέτρα.

Η εμπλοκή κράτησε τριάντα δευτερόλεπτα...

Μόνο τριάντα...

Μετά… έπρεπε να φύγουν. Αλλιώς θα ήταν μέσα στα Ελληνικά χωρικά ύδατα.

Η Bravo στη βραχονησίδα

Στη Bravo τα πράγματα έμοιαζαν ήσυχα. Αφήσαμε το zodiac στη δυτική πλευρά της βραχονησίδας,

κάτω από μια τεράστια σκιά που δημιουργούσε ένας βράχος, και κινηθήκαμε προς τα ανατολικά της.

Καθώς περπατούσαμε, γύρισα και είπα στον Malka-v:

«Νικόλα, μείνε.»

Τριάντα μέτρα πιο κάτω η ομάδα στήθηκε με μέτωπο στα ανατολικά. Ο Malka-v έμεινε

ακροβολισμένος. Λίγο μετά άκουσα πίσω μου βήματα πάνω στα ξερά χόρτα.

Είπα του Alex:

«Αλέκο, προσοχή. Τα χόρτα ακούγονται.»

H απάντησή του:

«BLoody Δεν είναι τα χόρτα. Εμπλέκεται ο Γιάννης.»

Τα πυρά των Τούρκων στην Άλφα ακούστηκαν σε εμάς σαν σταγόνες βροχής στο έδαφος. Κάθε ριπή

έμοιαζε σαν πατημασιά πάνω σε ξερά χόρτα. Σταματήσαμε να αναπνέουμε μόνο και μόνο για να

ακούσουμε τι μπορεί να έγινε με την Άλφα.

Οι σκέψεις μας ήταν στην Άλφα.

Μετά από δύο–τρία λεπτά ακούστηκε στον ασύρματο:

«Bravo, εδώ Alpha, λαμβάνεις?»

Ο Γιάννης τα κατάφερε.

Η απάντησή μου δεν ήταν το τυπικό «Διαβίβασε».

Ήταν:

«Μπράβο ρε Γιάννη.»

Ένα μεγάλο βάρος έφυγε από πάνω μου. Για κάποια στιγμή πίστεψα πως η εντολή να φύγει η Alpha

από δίπλα μας θα ήταν μοιραία.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της καταδίωξης, το μυαλό του Spearo ήταν στη Bravo που είχε μείνει πίσω και το

δικό μου στην Alpha.

Αυτό είναι το μοναδικό δέσιμο, που έχουν οι ομαδάρχες μεταξύ τους.

Η αναμονή της Bravo

Στη βραχονησίδα επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Το ελικόπτερο έκανε κύκλους από πάνω μας.

Ανέπνεα μόνο όταν τα φώτα του έφευγαν μακριά.

Ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει, όμως ήξερα πως όσο περνάει, τόσο θα δυσκολεύουν τα πράγματα, καθώς λίγες μόνο ώρες μας χώριζαν από το ξημέρωμα.

Η κινητικότητα των Τούρκων στο σημείο των S-400 ήταν τεράστια.

Περιμέναμε...

Περιμέναμε...

Περιμέναμε...

Και η εντολή να ενεργοποιήσουμε τα εκρηκτικά δεν ερχόταν ποτέ.

Κοιτούσα ανά δύο λεπτά τον ασύρματο μήπως έχει κλείσει, μήπως κατά λάθος τον έχω απενεργοποιήσει ή άθελά μου έχω αλλάξει τη συχνότητα.

Ο ασύρματος ήταν ενεργός.

Οι σκέψεις μου ανακατεμένες.

Από τη μία προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα θα πάνε καλά.

Από την άλλη ένιωθα σαν να μας έχουν ξεχάσει.

Πολλές φορές, πριν ξεφύγουν οι σκέψεις μου από την πραγματικότητα, θυμόμουν την εκπαίδευση:

Όλα πρέπει να γίνονται στην ώρα τους.

Έτσι ηρεμούσα.

Μέσα σε αυτή τη μάχη σκέψεων, ήρθε να δώσει τη λύση ο Morskin.

Ο Ηλίας, δυνατός medic, μου ανέφερε:

«Κώστα… τα bandages βραχήκανε.»

Δεν κατάλαβα αν το έλεγε αστεία ή σοβαρά.

Μέσα στη ζάλη μου απάντησα:

«Δεν πειράζει. Δεν θα τα χρειαστούμε.»

Ακολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα.

04:17: Η εντολή

Στις 04:17, ο ασύρματος έσπασε τη σιωπή:

«Λήξη συναγερμού! Ακύρωση έκρηξης! Αποκλιμάκωση!»

Ήταν η στιγμή που η Αθήνα και η Άγκυρα θα ξεκινούσαν πάλι τις διαπραγματεύσεις.

Δεν θα γινόταν πόλεμος.

Τα εκρηκτικά δεν θα έσκαγαν.

Ένιωθα μέσα μου μπερδεμένος.

Αγανάκτηση, γιατί δεν μπορέσαμε να εκτονώσουμε την πίεση της αποστολής.

Ανακούφιση, γιατί, (αν το θέλει η μοίρα) θα γυρίσω πίσω στην οικογένειά μου.

Και πάντα στο μυαλό μου η φράση του Ταξίαρχου:

«Κωστή, θέλω να τους φέρεις όλους πίσω.»

Τους παρατηρούσα έναν–έναν καθώς προχωρούσαμε προς το zodiac.

Ο Hertz, είχε ξαναβρεί το χιούμορ του και πείραζε τον Alex.

O Looney, όπως πάντα ήσυχος, δίπλα στον Morskin.

Ο Malka-v, μίλησε μετά από πολλή ώρα σιωπής με τον Delta.

Ο Ephialtes είπε: «Θα πάρω εγώ το zodiac.»

Και ο TiMOROS όπως πάντα δίπλα μου..

Ο μόνος που δεν ακούστηκε ζωηρός ήταν ο Μιχάλης.

Ο Madwolf δεν μίλησε ποτέ στην αποστολή, εκτός από το αρχικό radio check

και τους απαραίτητους ελέγχους κατά τη διάρκεια.

Ήταν σαν φάντασμα.

Απλά εκτελούσε.

Το μυαλό μου ήταν στην τελευταία πράξη του έργου:

«Πρέπει να πάρω τη Μπράβο και να φύγουμε ζωντανοί.»

Μέρος 3ο: https://www.hellenictacticalunit.com/post/burning-aegean-η-αφήγηση-μέρος-3ο