Burning Aegean - Η αφήγηση (Μέρος 1ο)
- BLoODiCa
- 29 Ιουλ
- διαβάστηκε 4 λεπτά
Έγινε ενημέρωση: 30 Ιουλ
Το επόμενο εικοσιτετράωρο θα έκρινε αν το Αιγαίο θα άναβε ή αν θα έμενε ήσυχο για λίγο ακόμη. Η
Αθήνα και η Άγκυρα βρίσκονταν σε τεντωμένο σχοινί, και κάθε λάθος, κάθε παρεξήγηση, μπορούσε να
γίνει σπίθα.
Όταν έφτασε η εντολή από το Πεντάγωνο, ήξερα ότι δεν υπήρχε περιθώριο για δεύτερες σκέψεις:
Τοποθέτηση εκρηκτικών σε τουρκική συστοιχία S-400.
Όχι για να τους ανατινάξουμε.
Για να μπορούμε να τους ανατινάξουμε, αν όλα πήγαιναν στραβά.
Είμαι ο Bloodica, Aρχηγός της HTU, και εκείνο το βράδυ, λίγο πριν τη 01:00, με μια θάλασσα που
έμοιαζε να κρατάει την ανάσα της, ξεκίνησα να ετοιμάζω τους άντρες μου.
Alpha & Bravo
Χώρισα την ομάδα στα δύο.
H Alpha, με επικεφαλής τον Spearo — τον Γιάννη.
Ήρεμος, έμπειρος, ψύχραιμος. Ο άνθρωπος που θες δίπλα σου στην περίπτωση που όλα πάνε στραβά.
H Μπράβο, υπό εμένα.
Το σχέδιο ήταν καθαρό: Αθόρυβη προσέγγιση, εξουδετέρωση περιπόλων, τοποθέτηση εκρηκτικών, απαγκίστρωση.
Η προσέγγιση
Από μακριά φαινόταν ο φάρος. Φτάσαμε στην κατάλληλη απόσταση με καλή ταχύτητα.
Είπα στον Malka-V: «Νικόλα, σβήσε»,
ενώ ταυτόχρονα με μια κίνηση του χεριού μου οριζόντια στο λαιμό, έδωσα σήμα και στον Γιάννη να κάνει το ίδιο.
Διανύσαμε περίπου 80–90 μέτρα με σβηστή μηχανή. Η περιοχή ήταν βραχώδης, όμως σε ένα σημείο,
φάρδους 7–8 μέτρων, υπήρχε άμμος, μια μικρή παραλία ανάμεσα σε μεγάλους βράχους.
Σημαδέψαμε με αζιμούθιο το μικρό αυτό αμμώδες κομμάτι και βουτήξαμε.
Η απόσταση από την ακτή ήταν περίπου 200 μέτρα. Μετά από λίγα λεπτά, κάτω από το νερό, είδαμε το
έδαφος. Σε δευτερόλεπτα έγινε regroup εντός του νερού, πατήσαμε στα πόδια μας και βγήκαμε αργά,
σιγά, με τη μεγάλη σκιά των βράχων να σκεπάζει την παρουσία μας στο έδαφός τους.
Δεν μιλούσε κανένας. Για αρκετά λεπτά οι ομάδες κράτησαν 360° περίμετρο, για να διασφαλίσουμε ότι
δεν γίναμε αντιληπτοί κατά την είσοδό μας. Η αθόρυβη προσέγγιση είχε ολοκληρωθεί.
Το επόμενο βήμα ήταν ένα...γρήγορο recon και η τοποθέτηση των εκρηκτικών.
Κινηθήκαμε με σχετική ευκολία μέχρι που φτάσαμε σε αρκετά κοντινή απόσταση απο το τον φάρο.
Κοίταξα το πεδίο και δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Η μόνη λύση ήταν να μπούμε στην εμβέλεια του.
Περιμετρικά ήταν αδύνατο, θα έπρεπε να διανύσουμε τεράστια απόσταση.
Ο φάρος ήταν ο πραγματικός εχθρός.
Κάθε δύο–τρία δευτερόλεπτα η δέσμη φωτός έσκιζε το σκοτάδι και φώτιζε όλη την περιφέρεια. Κάθε
φορά που το φως περνούσε από πάνω μας, ένιωθα την καρδιά μου να σταματάει για μισό χτύπο. Το
NVG πάλευε να κρατήσει εικόνα. Σε κάθε περιστροφή κλείναμε το κεφάλι δεξιά–αριστερά για να
αποφύγουμε τη δέσμη φωτός να σπάσει την εικόνα.
Κι όμως… η προσέγγιση έγινε.
Με απόλυτη ησυχία, με τον οπλισμό σε διαμόρφωση κατάλληλη για stealth, η ομάδα κύλησε μεσα στις σκιές.
Οι τουρκικές περίπολοι έπεσαν χωρίς να προλάβουν να καταλάβουν τι έγινε.
Η εικόνα του νεαρού Τούρκου
Μετά από τόσες εκπαιδεύσεις και αποστολές μάθαμε πως να επιβιώνουμε.
Όμως υπάρχουν στιγμές στο πεδίο που μπορούν να σε λυγίσουν. Πολλές φορές δεν έχει σημασία αν το άψυχο σώμα δίπλα σου είναι ελληνικό ή ξένο. Είναι ένα άψυχο σώμα.
Κατά την εκκαθάριση των σκοπών και των περιπόλων, μια εικόνα θα μου μείνει καρφωμένη στο μυαλό.
Είναι η στιγμή που προσπαθούμε να αποφεύγουμε: η συναισθηματική παγίδα που δημιουργείται όταν
η ένταση της μάχης συναντά τον ανθρώπινο παράγοντα.
Ένας νεαρός Τούρκος — πιθανώς έφεδρος — 19–20 χρονών, καθόταν σε σημείο ορατό από τον φάρο.
Έγραφε στο κινητό του.
Χαμογελούσε.
Έψαξα εναλλακτική.
Δεν υπήρχε.
Μια φωνή μέσα μου του φώναζε:
«Φύγε ρε φίλαράκο… φύγε από εκεί μπας και ζήσεις λίγο παραπάνω.»
Δεν κινήθηκε για δύο–τρία λεπτά. Με έπιασε νευρικότητα, κρύος ιδρώτας.
Έχω κόρη στην ηλικία του. Άκουσα στην ενδοεπικοινωνία τον Γιάννη:
«Bravo κινηθείτε...»
Απαντάω στον Spearo:
«Γιάννη… δεν ...Δώσε μου 1΄»
Ο Γιάννης δεν απάντησε.
Το μόνο που ακούστηκε ήταν ένα...TAK.
Γύρισα και είδα την κάνη του Deltas να καπνίζει.
Η επόμενη δέσμη φωτός του φάρου μου “κέρασε” την εικόνα σαν φωτογραφία.
Το παιδί ήταν εκεί όπως πριν. Αλλά έλειπε το χαμόγελο. Δεν υπήρχε αντίδραση.
Η μόνη κίνηση πάνω του ηταν το αίμα που έτρεχε μπροστά από το αριστερό του αυτί και κατέβαινε στον λαιμό.
Ψιθύρισα στον Blind:
«Μήτσο, πάρ’ τον από το φως.»
Ένα μήνυμα έμεινε στο πρόχειρο... Ένα μύνημα που δεν στάλθηκε ποτέ...
Η εμπλοκή στη φρουρά των S-400
Η πραγματική εμπλοκή ήταν με τη ομάδα περιφρούρησης των S-400.
Χρησιμοποιήσαμε τον αιφνιδιασμό, όμως πρόλαβαν και ακούστηκαν βολές από τα τουρκικά όπλα.
Οι περισσότερες στα τυφλά. Ευτυχώς δεν είχαμε απώλειες.
Ήταν περίπου 25-30 Τούρκοι μαζί με τα περίπολα τους. Πολύ καλός αριθμός για ταυτόχρονες βολές.
Αριθμήσαμε στόχους, πήραμε στόχους, εκτελέσαμε στόχους ταυτόχρονης βολής.
Κάποιοι που αντιλήφθηκαν τι έγινε έβαλλαν προς το μέρος μας στα τυφλά, μέχρι που έπεσαν και αυτοί. Ξαφνικά δεν υπήρχε πλέον μέλλον για αυτούς.
Σχόλια