Με το πρώτο φώς της αυγής, η Bravo έφτασε στην λέμβο. Πλέον ήμασταν ορατοί. Ο Ephialtes πήρε τη μηχανή. Επιβιβαστήκαμε και ξέραμε πως θα γίνουμε αντιληπτοί. Το μόνο θετικό ήταν ότι οι Τούρκοι θα αντιδρούσαν αργά ή τουλάχιστον έτσι ελπίζαμε.
«Τάσο… δώσε!»
O Ephialtes έβαλε μπρος και τα μούτρα του zodiac κοίταξαν τον ουρανό. Σηκώθηκε όρθιο, όπως το άλογο όταν θέλει να ρίξει τον αναβάτη του. Οι Τούρκοι μας άκουσαν. Και πριν καλά-καλά ξεφύγουμε, στα τρία μίλια, ένα μεγάλο τουρκικό zodiac ξεπρόβαλε πίσω μας.
Όμως αυτή τη φορά…ήταν μέρα.
Η τούρκικη λέμβος ήταν φορτωμένη με 9-10 τούρκους.
Πιο Δυνατή, πιο βαριά, πιο σταθερή.
Η καταδίωξη ήταν άγρια. Το μεγάλο τουρκικό zodiac έκλεινε την απόσταση κάθε δευτερόλεπτο.
Άνοιξαν πυρ από τα 500 μέτρα. Ήταν οι ίδιοι που είχαν κυνηγήσει και τον Γιάννη.
Η απόσταση έκλεινε δραματικά. Μέσα σε λίγα λεπτά έφτασαν στα 300 μέτρα. Ώρα 7, σχεδόν 8, από τη δική μας πορεία. Μέσα στις ριπές, άκουσα τη φωνή του Madwolf:
«Εγώ πέφτω!»
Ο Μιχάλης έπεσε στη θάλασσα. Ο Malka-v φώναξε το όνομά του. Τα μάτια μου καρφώθηκαν πίσω στα αφρισμένα νερά του κινητήρα, ψάχνοντας απεγνωσμένα τον Μιχάλη.
Δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα...
ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ...
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα να πνίγομαι. Δεν υπήρχε γυρισμός. Άρχισα να ξεφεύγω πάλι σε σκέψεις, ενώ η αδρεναλίνη είχε πιάσει κόκκινο πάνω στην εμπλοκή.
Απο τη μια ο Ephialtes να παίζει με την απόσταση και τα δευτερόλεπτα, και απο την άλλη να εμπλεκόμαστε συνεχώς, χωρίς να αναζητάμε την απεμπλοκή. Έτσι κι εγώ. Απο τη μια να σκέφτομαι τα χειρότερα και απο την άλλη να θέλω να μείνω εκεί, αψιφόντας την πιθανότητα του θανάτου.
Όπως ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι του. Να πρέπει να περάσω απο τις Σειρήνες χωρίς να ανταποδώσω στο κάλεσμά τους. Η απόσταση απο τη Γκρίζα Ζώνη μεγάλη...
Δεν θα προλάβουμε να βγούμε ούτε απο τα Τουρκικά Ύδατα. Μέσα στο μυαλό μου υπήρχε το απόλυτο χάος και εκείνη η φωνή που φώναζε πεισματικά.
«Θα πέσουμε όλοι. Δεν θα φτάσουμε σήμερα σπίτια μας.»
Τα κάναμε όλα...
Προσεγγίσαμε...
Τοποθετήσαμε εκρηκτικά...
Αφαιρέσαμε ανθρώπινες ζωές, νεαρά παιδιά
Για ολόκληρα δευτερόλεπτα ένιωθα κενός. Ήταν σαν να μην βρισκόμουν εκεί.
Σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα.
Σήκωσα το κεφάλι και φώναξα:
«Υπάρχεις; Δεν έχω κάτι άλλο να κάνω!»
Και τότε… Η φωνή απο τον ασύρματο έσκισε τον αέρα:
«BRAVO, ΕΔΩ ALPHA, ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΟΥ ΠΑΝΩ ΜΟΥ!»
Ήταν ο Γιάννης! Ο Spearo!
Ο αδερφός μου από το κέντρο εκπαίδευσης, μπήκε ξανά στα Τουρκικά νερά για εμάς!
Επανήλθα στην πραγματικότητα. Τον είδα να έρχεται κατά πάνω μας μετωπικά. Ήξερα τι τρέλα κουβαλάει και κατάλαβα ακριβώς τι πήγαινε να κάνει. Αρκετά μέτρα μπροστά μας, έσπασε δεξιά, έκανε ένα τεράστιο ημικύκλιο και πέρασε μόλις στα τέσσερα μέτρα πίσω από το δικό μας zodiac.
Σχεδόν πετούσε... Ο Γιάννης είχε πλέον μπροστά του τη δεξιά πλευρά των Τούρκων και τρία όπλα να ρίχνουν κατά ριπάς πάνω τους. Είχε μαζί του όλη την Alpha.
Επιτέλους τους ξαναέβλεπα!
Έμοιαζαν σαν να έρχονταν από το παρελθόν και ταυτόχρονα σαν να μην έφυγαν ποτέ...
Ο Death (Σπύρος) στο τιμόνι.
Ο Sotos στα δεξιά του Γιάννη.
Ο Elusador (Μήτσος) στα αριστερά.
O Blind (Δημήτρης) ο Γκαβός μας.
Ο Ifrit (Κωστής) να μαλώνει ακόμα και πάνω στη βάρκα με τον Petro.
O Τρελός PaPaGeorge (Παπαγιώργης) μαζί με τον Μοnk (Mr.Patric Γιάννη) στο πίσω μέρος.
Και ο Πανούλης μαζί με τον Tomcat (Αλεξ-Γιώργο), οι μικρότεροι σε ηλικία αλλά άρτια εκπαιδευμένοι σκοπευτές, στο μπροστινό σημείο του zodiac, να βάλλουν κατά ριπάς προς τους Τούρκους κομάντος.
Τους είχε φέρει όλους...
Λόγω της αντίθετης φοράς των σκαφών και της ταχύτητας, το χτύπημα της Alpha ήταν ακαριαίο.
Τους χτύπησαν από εκεί που δεν το περίμεναν. Η απόσταση μηδενίστηκε και η απειλή εξαφανίστηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Τα δύο zodiac κινούνταν παράλληλα και δεν μιλούσε κανένας. Όλα ήταν τόσο ήσυχα. Με μια γρήγορη ματιά μέσα στα αναπηδητά των zodiac, ο Γιάννης κατάλαβε ότι κάποιος από τη Bravo έλειπε.
Τον κοίταξα και με ένα κούνημα του κεφαλιού, επιβεβαίωσα την ανησυχία του.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Η επιτυχία και η απώλεια
Η αποστολή πέτυχε. Η ειρήνη πήρε παράταση. Η Ελλάδα και η Τουρκία δεν μπήκαν σε πόλεμο εκείνο το ξημέρωμα.
Αλλά ο Μιχάλης… Ο Madwolf…Δεν γύρισε ποτέ.
Άλλος ένας ήρωας λοιπόν.
Μα πόσους ήρωες να αντέξει πια αυτή η χώρα;
Γιατί κάποιος, για να ονομαστεί Ήρωας, πρέπει πρώτα να πεθάνει;
Για μένα Ήρωες ήταν Όλοι τους...
Όλοι εκτός απο εμένα που σε αρκετά σημεία της αποστολής έχανα τον εαυτό μου...
Mόλις πατήσαμε το πόδι μας σε ελληνικό έδαφος...
Τα μάτια μου γέμισαν.
Στη θέση του Μιχάλη βρέθηκαν μόνο σταγόνες αίματος.
Ούτε σώμα.
Ούτε ίχνος.
Και αυτό είναι το βάρος που κουβαλάει κάθε αρχηγός ομάδας.
Όχι τα εκρηκτικά.
Όχι οι εντολές.
Αλλά οι άνθρωποι που δεν γυρίζουν (Κυριολεκτικά και μεταφορικά).
Μόλις πατήσαμε το πόδι μας στο ελληνικό έδαφος...
Γίναμε όλοι ένα κουβάρι, όπως είμασταν κάποτε...
Είμαι ο BLoODiCa.
Και αυτή ήταν η νύχτα που η ομάδα μου κράτησε το Αιγαίο ήσυχο, με κόστος...
Αυτό είναι ομάδα.
Αυτό είναι Milsim.
Αυτό είναι το Project της ζωής μας.
Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που χάθηκαν στα κύματα της HTU...
Που δεν φοβήθηκαν να μπούν στη τρικυμία της...
"Εδώ είμαστε όλοι αδέρφια...και εδώ θα είμαστε..."
Σχόλια